0

41. Hoop

Ik geloof dat er hoop is voor de, inmiddels zeven, jongens waar Willanie en ik mee zijn begonnen te werken.
Hun situatie lijkt hopeloos. Ze zijn allemaal ongeveer 15 jaar oud, maar gaan niet (meer) naar school en scholen willen hen ook niet meer hebben, vijf kunnen er niet lezen. Ze hebben nog wel een plek waar ze ’s nachts slapen, maar hangen de hele dag op straat rond en bedelen bij supermarkten, sommigen zijn verslaafd aan verdovende middelen, hun kleren lijken vaak vuil, versleten en gescheurd. Ze zijn gehard door hun omstandigheden: survival of the fittest, vechten voor je plek, niet je zwakte tonen. Vaak zijn een of beide ouders overleden, of wonen ze ergens anders. De jongens komen dagelijks in aanraking met volwassenen die geen positief voorbeeld geven, verkeerde invloeden op zoveel vlakken van hun leven. Een stigma van “dief” of “probleem” is meestal al op hen geplakt. Wat zal er van hen worden?
En toch. Toch is er hoop, want God is er. En hoewel vanuit ons perspectief dingen hopeloos kunnen lijken, is er bij Hem altijd hoop. Voor wie dan ook. Hij kijkt door die omstandigheden heen en ziet hen zoals ze echt zijn, hun hart. Hij ziet hoe Hij hen bedoeld heeft. Hij heeft een plan met een ieder van hen. En Hij houdt van ze. Heel veel zelfs. En die liefde mogen wij aan hen laten zien. Door wat we doen, zeggen en wie we zijn.

Elke donderdagochtend komen we bij elkaar. We lezen een Bijbelverhaal, bidden samen, leren lezen, doen spellen/activiteiten om sociale vaardigheden en zelfbeeld te versterken en we proberen hen kennis te laten maken met nieuwe dingen. Zo hebben we basketballessen geregeld, omdat ze vaak alleen voetballen. En binnenkort gaan we samen bij de oma van een van de jongens een groentetuin maken die ze vervolgens zelf moeten onderhouden. Vier van de zeven jongens slapen bij dat huis, dus ze kunnen dit samen doen.
Uiteindelijk hopen we hen door al deze dingen samen een nieuw perspectief te bieden, op zichzelf en op het leven. Dat ze zullen ontdekken wie ze echt zijn, dat ze geliefd zijn, dat ze talenten hebben gekregen waar ze iets mee kunnen. Dat ze hoop krijgen op een betere toekomst.

Misschien een hoog doel en alles gaat in kleine stapjes. Maar, met geduld en gebed heb ik hoop.

Veel liefs!

Advertenties
0

40. Terug van weg geweest

                                                                 Portugal

Er is veel gebeurd in de afgelopen periode, dus is het de hoogste tijd voor een update.
Na, voor mijn gevoel, eindeloos wachten heb ik uiteindelijk mijn werkpermit en visum gekregen! Weer voor twee jaar. Erg dankbaar! Toen het bericht kwam heb ik meteen een tripje naar Nederland geboekt, om na twee jaar mijn familie en vrienden weer te kunnen zien. Heerlijk was het. Ook heb ik daar afscheid kunnen nemen van mijn lieve oma die op 100-jarige leeftijd overleed. Op een verdrietige manier was het fijn om op dat moment daar te kunnen zijn..
Ik ben met mijn ouders nog een weekje naar Portugal geweest, waar we heerlijk gewandeld hebben. Erg mooi! Al met al is de tijd voorbij gevlogen. Ik ben een gezegend mens, besef ik steeds meer en meer. Ik heb een lieve familie en lieve vrienden. En niet alleen in Nederland, ook hier. Toen ik weer terug kwam, had een groepje vrienden mijn (wat treurige) tuintje een make-over gegeven waardoor ik nu een fantastische tuin heb (al zeg ik het zelf). Ik doe nu mijn uiterste best om het ook fantastisch te hoúden.

Inmiddels ben ik al weer ruim 3 weken terug in Grootfontein en ik ben meteen weer lekker aan de slag gegaan. De week na aankomst was er een training van de kleuteronderwijzers waar ik bij kon aansluiten. En de week daarna is de bekende routine weer van start gegaan, met te midden van al het bekende, toch ook iets nieuws. We zijn namelijk een nieuw project (binnen Philadelphia) begonnen met een groepje straatkinderen die (meestal al geruime tijd) niet meer naar school gaan. Ik doe dit project samen met Willanie, iemand uit Grootfontein die ook graag iets voor deze kinderen wil doen. We werken op dit moment met een groepje van 6 jongens van zo rond de 15 jaar oud. Omdat we pas twee keer een bijeenkomst gehad hebben, zal ik er nu nog niet teveel woorden aan wijden. Dat komt dus later nog wel!

Tot zover voor nu,

Heel veel liefs vanuit Namibië

0

39. Eerste van het nieuwe jaar

En zo is de eerste maand van het nieuwe jaar al weer voorbij…
De zomervakantie heb ik hier aan de kust doorgebracht. Iets wat een groot deel van de Namibische bevolking doet. Het was voor mij zo bijzonder, omdat ik eerst niet echt een idee had van wat ik kon gaan doen. En toen kreeg ik zomaar twee plekken aan de zee om mijn tijd door te brengen. Eerst was ik samen met Linda, een zendeling hier in Grootfontein, in een appartement in Swakopmund. En het tweede deel was ik samen met Maritha bij haar familie in Hentiesbaai. Het was heerlijk bij de zee. Ik kon er goed tot rust komen en alles even loslaten. Lekker langs het strand gewandeld, pannenkoek gegeten, winkels gekeken, boek gelezen in het zand, schelpen en steentjes gezocht, en samen met de familie visvangdagen gehad.

Created with Nokia Smart Cam

 

Created with Nokia Smart Cam

Inmiddels is de zomervakantie weer voorbij en zijn de werkzaamheden weer opgestart. Althans, de meeste. Ik ben nog bezig met iets wat ik misschien nieuw ga doen, waar ik meer over zal vertellen als het eenmaal aan de gang is.
De jeugdclub is weer begonnen. We hebben schoolspullen uitgedeeld om hen te ondersteunen bij de start van het nieuwe schooljaar.

ons uitdeel-team

ons uitdeel-team

img-20170116-wa0006

 

Het is leuk om er ook nieuwe gezichten te zien. Sommigen lijken nog zo klein, maar zitten toch al in graad 6. Ik zie ernaar uit om met hen op te trekken het komende jaar. De kleuterscholen en de soepkeukens zijn ook weer opgestart, de eerste ladingen botten zijn rondgebracht en we gaan weer naar het ziekenhuis.
Daarnaast zijn we een nieuwe club begonnen op dinsdagmiddag met tieners die meer dan de helft van de lessen van de jeugdclub bijgewoond hebben. In de jeugdclub hebben we met hen gepraat over wie is God en hoe je een relatie met Hem kunt hebben en hoe je daarin kunt groeien. In deze nieuwe club willen we dit meer in de praktijk gaan brengen, door bijvoorbeeld de straat op te gaan en voor mensen te bidden. Wij proberen dan niet meer de leiding te nemen, maar het meer als een groep te laten functioneren waarin iedereen kan bijdragen en waarin we volgen hoe God ons ook al leidt. Ik ben erg benieuwd naar hoe dat gaat zijn.

Grootfontein is op dit moment erg mooi groen. We hebben al best lekker regen gehad, vooral afgelopen vrijdag toen het letterlijk de he-le dag geregend heeft. Iets om dankbaar voor te zijn!

Net buiten Grootfontein. De wolken hingen laag

Net buiten Grootfontein. De wolken hingen laag

Echter, hoewel de mais goed groeit als gevolg van regen, is er nu ook sprake van een rupsenplaag…We hopen dat de gevolgen daarvan beperkt zullen blijven.. Verder is er nog niet geoogst, dus de honger gaat op dit moment nog onverminderd door. In het ziekenhuis zijn kinderen met ondervoeding. Toen ik er pas was, was er ook een kindje wat nog steeds in mijn gedachten is, Filip. Hij was nog superklein en lag in een couveuse. Het leek of hij net geboren was, maar toen ik het aan de moeder vroeg, zei ze dat hij al in november geboren was. Zijn vel hing slap om zijn dunne armpjes, zo mager.. Bid maar mee voor kinderen als kleine Filip.. Dankie.

Veel liefs!

0

38. Somer Kersfees (zomer kerstfeest)

Het schooljaar is bijna afgelopen, op dit moment schrijven de kinderen hun laatste examens en dan is het zomervakantie. Dit betekent dat we ook onze werkzaamheden moeten afronden, en dat er ook voor ons een tijd van rust aanbreekt.

De kidsclub
We hebben de afsluiting van de kidsclub met de jonge kinderen gehouden door samen wat liedjes te zingen en vervolgens voor ieder kind een zakje met koekjes, snoepje en chips te geven. Met stralende gezichtjes zaten er vervolgens 74 kinderen onder het afdak de eerste koekjes weg te werken. Of het helemaal tot ze door drong dat dit de laatste kidsclub van het jaar was weet niemand, maar ik zal ze in ieder geval missen!

samen zingen - zie hier het leeftijdsverschil...

samen zingen – zie hier het leeftijdsverschil…

 

de enthousiaste ontvangst van de zakjes

de enthousiaste ontvangst van de zakjes

 

tot volgend jaar!

tot volgend jaar!

 

De youthclub
Met de youthclub hebben we samen kerst gevierd. Het is een groep van 32 tieners, dus dan is het leuk en mogelijk om ze echt te verwennen. Een paar weken voor onze afsluiting hebben we aan ze gevraagd om drie dingen op te schrijven wat ze het liefst eten. Dit hebben we gebruikt om ons kerstdiner samen te stellen. Daarnaast hadden we voor ieder kind een zakje met toiletartikelen en een zakje met vruchten (een appel en banaan was namelijk bij de meeste als lievelingseten opgegeven 🙂 ) en koekjes.
We hebben eerst samen gezongen, wat altijd heerlijk is met deze kinderen. Ze zingen zo mooi! Bij het lied Stille Nacht hadden we kaarsen aangestoken, om te symboliseren dat Jezus als het licht naar de wereld was gekomen en dat we het licht ook aan elkaar door kunnen geven. Vervolgens hebben we naar pastoor Gideon geluisterd. Hij is pastoor in onze kerk en is in ongeveer dezelfde omstandigheden opgegroeid als de kinderen van onze youthclub. Dit was voor hen daarom bemoedigend. Ze hebben heel stil geluisterd en opnieuw samen besloten om Jezus te volgen. Tijdens de maaltijd hebben de tieners zelf getuigenissen gegeven over hoe de youthclub van invloed is geweest op hun levens. Iedere jongere zag een verandering in zijn/haar leven, omdat ze God beter hebben leren kennen. Zo mooi om te horen dat God aan het werk is in hun levens! Een meisje wat naast mij aan de tafel zat, was zo zenuwachtig om te vertellen wat haar getuigenis was. Maar toen ze eenmaal stond, kwam er een heel verhaal. Ze vertelde onder andere hoe ze met een ander meisje van de youthclub voor een vriendinnetje had gebeden die last had van haar oren. En na hun gebed voelden haar oren beter!

Na de maaltijd hebben we nog een lied gezongen, en toen was het tijd om naar huis te gaan. Maar ze wilden nóg een lied zingen. Dus nog een lied uit volle borst gezongen en toen was het moment toch echt daar. Allemaal een knuffel gegeven en daar gingen ze… het donker in. Maar we mogen weten dat ze het Licht met zich meedragen.

de gedekte tafels voor ons kerstdiner

de gedekte tafels voor ons kerstdiner

 

Stille Nacht

Stille Nacht

 

Genieten!

Genieten!

Overig
Volgende week geef ik nog een training aan de kleuteronderwijzers uit Bushmanland en dan is echt alles klaar. Toch ook goed om even afstand te kunnen nemen van alles en een tijd van rust te hebben. Dit zal ook een tijd zijn om na te denken en te bidden over volgend jaar: wat gaan we dan allemaal doen?
Ik heb overigens nog steeds niets van mijn visum gehoord, wat dus een gebedspunt blijft.. Ik heb erover gedacht om naar Nederland te komen met de kerst, maar dat lukt helaas niet zonder visum. Dus dat moet nog even opgeschoven worden naar ergens volgend jaar. En dus zal ik wederom een “somer kersfees” (Afrikaans) vieren in Namibië. Waarmee ik dit stukje dan ook wil afsluiten. Ik wens jullie allemaal een mooi kerstfeest toe en het allerbeste voor 2017! Hartelijk dank aan een ieder van jullie die mij in het afgelopen jaar op wat voor manier dan ook ondersteund heeft! Ik waardeer dat echt, en voel me gezegend.

Welkom o stille nag van vrede,
onder die suiderkruis,
wyl stemme uit die ou verlede
oor sterrehemel ruis

Kerfees kom, Kersfees kom –
gee aan God die eer.
Skenk ons ‘n helder Somerkersfees
in hierdie land, o Heer.

Hoor jy hoe sag die klokke beier
In eeue-oue taal.
Kyk, selfs die nagtelike swye
vertel die ou verhaal.

Kerfees kom, Kersfees kom –
gee aan God die eer.
Skenk ons ‘n helder Somerkersfees
in hierdie land, o Heer.

Voel jy ook nou sy warm liefde
As ons die dag gedenk,
Toe Hy sy Seun aan ons gegee het –
Ons grootste kersgeskenk.

Christus kom, Christus kom –
gee aan God die eer.
Skenk ons ‘n helder Somerkersfees
in hierdie land, o Heer.

1

37. training, soepkeuken en geiten kijken

Inmiddels ben ik al weer drie jaar geleden vertrokken uit Nederland. De tijd is ongelofelijk snel gegaan. Ik geniet er nog steeds van om hier te zijn. De zomer is hier weer begonnen, de lucht vol bloemengeuren, fris groene blaadjes aan bomen, de paarse jacaranda’s in volle bloei, en uiteraard de bijbehorende temperaturen. Het is nu wachten op de eerste regen. Een belangrijk regenseizoen, na twee jaren van droogte en slechte oogsten. Waar mensen in Nederland misschien wel eens genoeg krijgen van al die regen, is het hier een verwachtingsvol uitzien naar.

De scholen zijn begonnen aan de laatste termijn van het schooljaar. Vóór de augustusvakantie heb ik weer met de kleuteronderwijzers uit Bushmanland een trainingsweek gehad om deze termijn voor te bereiden. Het was een intensieve tijd, omdat er het weekend ervoor ook nog een training was van AMOS waarin de onderwijzers geleerd hebben hoe met trauma om te gaan bij kinderen (en allereerst bij zichzelf..), en is er een nieuw onderdeel voor in het lesprogramma geïntroduceerd: karaktertraining. Erg interessant, maar best een hoop om allemaal te onthouden en lange dagen. Dus het was goed dat we de week ook nog hadden om er nog een keer rustiger doorheen te gaan. Hier weer wat foto’s.

overleg over gym les

overleg over gym les

 

uitvoering gym les

uitvoering gym les

 

als er geen deken is om de plaatjes op te hangen, kan het ook zo!

Als er geen deken is om de plaatjes op te hangen, kan het ook zo!

 

dit keer met deken. Story time.

Dit keer met deken. Story time.

 

en als moeder van het schattigste kind mag je ook wel eens even wegdromen :)

en als moeder van het schattigste kind mag je ook wel eens even wegdromen 🙂

Kamp
Twintig kinderen van de jeugdclub zijn op kamp geweest. Ze hebben allemaal genoten. Toen we ze ophaalden was het moeilijk afscheid nemen van hun nieuwe vrienden. Vele tranen gelaten, een goed teken. De eerste keer dat we daarna weer jeugdclub hadden, hebben ze allemaal hun kamp t-shirt aangedaan en hebben ze voor ons een lied gezongen wat ze er geleerd hebben. Ontroerend om te zien. Het is een goede tijd voor hen geweest waarin ze veel geleerd hebben.

Nieuwe soepkeuken
Beata Andima is een jonge, bevlogen onderwijzeres op de Omulunga School. Ze heeft een passie voor God en voor mensen. Sinds enige tijd is ze bij haar huis ook een kleuterschool/dagopvang begonnen. Er zijn nu ongeveer 40 kinderen die daar dagelijks komen. Eerst was dit in haar huis, maar in de augustusvakantie is er een gebouwtje van zinkplaten neergezet met daarin ruimte voor 2 lokalen. We zijn nu bij haar kleuterschool een soepkeuken begonnen. Ook hebben we haar zaadjes gegeven van allerlei groenten, zodat ze deze zomer weer een groentetuin kan hebben, wat ze ook kan gebruiken voor de soepkeuken. Soepkeukens zijn belangrijk in deze tijd van toenemende honger als gevolg van de droogte. Zo kunnen kinderen in ieder geval 5 keer per week een maaltijd krijgen.

Likua
Likua is nog steeds in het ziekenhuis en zal er waarschijnlijk ook nog wel even blijven. Op dit moment is het “landbou skou” in Grootfontein. Dit betekent dat er op een groot terrein allerlei dingen te doen zijn, en kun je, hoe landelijk, koeien&geiten keuringen en paardenwedstrijden bekijken. Vorig jaar was ik er met Josef naar toe, die ervan genoten had. Dit jaar was de beurt aan Likua. Ik had het een beetje op korte termijn geregeld, dus moest in het ziekenhuis nog even op hem wachten. Zijn schone kleren waren in geen velden of wegen te bekennen, hij moest nog gewassen worden door de zuster en nog zijn medicijnen innemen. Maar na een half uur van rep-en-roer waren zijn kleren weer boven water, is hij mooi schoon geschrobd en had hij zijn pillen geslikt. Zijn kleine handje enthousiast in die van mij en zo gingen we op pad. We kunnen maar moeilijk met elkaar communiceren, want zijn Afrikaans is maar minimaal en mijn Herero al helemaal, maar met handen en voeten komen we een eind. Op de skou aangekomen heeft hij genoten van alles wat hij gezien heeft. Alle mensen werden vrolijk door hem begroet, het is zo’n lief kind! De geiten waren zijn favoriet. Maar ook de paarden (door hem steevast donkey’s genoemd :)) vond hij mooi om te zien. We hebben een suikerspin gegeten wat voor ieder kind natuurlijk heerlijk is, een speelgoedje uitgekozen en toen was het al weer tijd om te gaan. Terug naar het ziekenhuis. Daar was hij opeens stil toen de hele afdeling hem nieuwsgierig vroeg hoe het was. Hihi toch een beetje verlegen 🙂

Created with Nokia Smart Cam

De geitenkeuring 🙂

 

Wij op de tribune om daarnaar te kijken. Likua eet ondertussen zijn suikerspin.

Wij op de tribune om daarnaar te kijken. Likua eet ondertussen zijn suikerspin.

Liefs uit Namibia!

0

36. kamp, voeten wassen en armbandjes

Er komt alweer een vakantie aan en voor 20 tieners van de youthclub gaat dit een bijzondere vakantie worden. Ze gaan namelijk op kamp! Het zogenaamde “Camp Good News” wordt als volgt beschreven:

It is a week of unforgettable fun! It is a place for making new friends, learning new skills, gaining new interests, playing games, singing songs, and learning from God’s Word. Camp Good News is life changing for many children.

Vorig jaar zijn er tien van “onze” kinderen gegaan, dit jaar (21-27 augustus) dus het dubbele aantal. Dankzij een donatie konden we voor ieder kind al een stel kleren kopen om mee te nemen. Gisteren bij de youthclub hebben ze deze al in ontvangst mogen nemen en hebben we een foto gemaakt:

DSC03694

Dit was de laatste youthclub voor de vakantie. Vorige week hadden we een les over “serving like Jesus” en hebben we voeten gewassen:

DSC03688

En de week ervoor hebben we armbandjes gemaakt, waarbij de opdracht was dat ze er een zouden weggeven aan iemand waarvan zij dachten dat die persoon het nodig had. Erg mooi om dan de week erna te horen wat voor positieve reacties ze daarop gehad hebben.

IMG_1875

Overig
Ook de overige werkzaamheden gaan uiteraard gewoon door. Binnenkort is er een re-training voor alle kleuteronderwijzers die ik in Grootfontein begeleid. En daarna ga ik nog weer een week training geven aan de onderwijzers uit Bushmanland.

Ik ben nog met Likua, het jongetje uit het ziekenhuis, naar de Hungry Lion geweest waar we frietjes en kip gegeten hebben. We hebben allebei genoten 🙂 (de kwaliteit van de foto is helaas niet goed)

Created with Nokia Smart Cam

Bij de leesgroepjes op de basisschool geniet ik nog steeds van het enthousiasme van de kinderen. Als we bijvoorbeeld memory met woorden spelen, zie je ze gewoon genieten. Toen we een kort verhaaltje lazen zei een jongen keer op keer: “this is a nice story, miss!” En toen we pas een rijmpje samen gelezen hadden, stelde een meisje zelf voor dat ze hem volgende week zelf hardop voor moeten lezen. Ze zijn zo lekker gemotiveerd 🙂

De kidsclub met de kleintjes op dinsdag is nog altijd een tikje chaotisch, maar heerlijk om te doen. Als ik er aan kom rijden staat er meteen een rij kinderen klaar om te helpen met het dragen van de bijbel, de stoel en de CD speler. Erg lief. We lezen samen uit een kinderbijbel, zingen leuke liedjes en als ik tijdens het bidden eindig met “in Jesus’ name…” zeggen ze allemaal in koor “amen!” Vandaag was ook daar de afsluiting voor de vakantie. De ruim 70 kinderen die er waren, hebben allemaal een appel gekregen. Heerlijk!

Kortom, ik ben lekker bezig. Over mijn visum is nog niets verder bekend. Dus ik wacht geduldig af. Ik zal jullie wel op de hoogte houden.

Tot zover weer de update!

Veel liefs uit Namibia!

0

35. update

Het is lang geleden dat ik iets van mij heb laten horen. Heel mei was het hier schoolvakantie, waardoor er veel van mijn werkzaamheden uitvallen. Voor de vakantie heb ik weer een trainingsweek gehad met de kleuteronderwijzers uit Bushmanland, en na de vakantie hebben we de jaarlijkse dekenactie gehad en is alles weer opgestart. Waaronder de jeugdclub. Hieronder wat foto’s van die activiteiten.

Training onderwijzers Bushmanland

oefenen met de lessen die zij in hun klas moeten gaan geven komende termijn

oefenen met de lessen die zij in hun klas moeten gaan geven komende termijn

 

hoe leer je een kind het getal 7 aan?

hoe leer je een kind het getal 7 aan?

 

samen overleggen over hoe ze de sportles gaan geven

samen overleggen over hoe ze de sportles gaan geven

 

een van de sportlessen in uitvoering

een van de sportlessen in uitvoering

Dekenactie 2016
Ieder jaar heeft Philadelphia een dekenactie en wordt er aan een groep kinderen een deken gegeven. De winters kunnen namelijk, vooral ’s nachts, erg koud zijn in Namibië. Dit jaar waren er kinderen van de Omulunga school aan de beurt. Na afloop hadden we nog dekens over en dus hebben we later ook nog bij de kleuterschool van onze soepkeuken dekens uit kunnen delen. Heerlijk om te doen en om de blijdschap op hun gezichten te kunnen zien.

DSC03427

 

de graad 7 kinderen

de graad 7 kinderen

 

bij de kleuterschool

bij de kleuterschool

Bijbels bij de jeugdclub
Bij de jeugdclub werken we met tokens. Bij iedere nieuwe les leren we een bijbelvers. Aan het einde van de les krijgen ze dit vers op een klein kaartje wat ze in hun schrift moeten plakken. Wanneer ze 10 van zulke kaartjes verzameld hebben, krijgen ze een bijbel.
De eerste tieners konden hun bijbels in ontvangst nemen.

DSC03493

Ziekenhuis
Afgelopen donderdagochtend zijn we, zoals altijd, naar de kinderafdeling van het ziekenhuis geweest. Maandenlang waren er twee ondeugende jongetjes Mishe en Likua. Allebei TB. In het begin kon Mishe niets met zijn benen of armen, maar hij was altijd vrolijk. En Likua, die met hem de kamer deelde, was altijd in zijn omgeving te vinden. Langzaam maar zeker ging Mishe vooruit. We zagen dat zijn benen en armen sterker werden. Hij kon nu zelf de yoghurt eten die we altijd aan ze geven, de tijd van voeren was voorbij. In zijn rolstoel reed hij later door de gangen van het ziekenhuis. Heerlijk om uit zijn bed te kunnen. Op een dag waren er een paar tanden van Mishe getrokken. Hij huilde ontroostbaar in zijn rolstoel. Likua pakte een doekje, en droogde zijn tranen af. Echte vriendjes, altijd samen.
Ik herinner me nog Mishe’s gezicht, toen hij na maanden in zijn rolstoel ineens kwam aanlopen met een looprek. Nog wankel, maar zo trots. In de kamer van Mishe en Likua zongen we altijd samen het kinderlied “Jesus het my mooi gemaak….hare op my kop, dit is my hande, dit is my voete, roer daai lyfie, roer hom.” En nu kon Mishe al die bewegingen met ons mee doen. Het liedje was nu de begroeting. Als ze ons zagen, dan was het onmiddellijk: Jesus het my mooi gemaak!  Na het looprek kwamen de krukken. Mishe hield niet echt van zijn krukken, maar de vooruitgang was zo mooi om te zien. Toen we deze donderdag in het ziekenhuis aankwamen, rende Likua als altijd naar ons toe. “Jesus het my mooi gemaak!” en hij wilde een stukje van zijn vetkoek met ons delen. We zagen geen spoor van Mishe, dus vroegen hem waar hij was. Likua vertelde dat Mishe naar huis gegaan is. Hij zei dat Mishe stout is en geslagen moet worden. Hij was boos op Mishe.. Boos dat hij hem in de steek gelaten heeft. Het lieve kind. Na maandenlang altijd samen, is Likua nu alleen. Zouden jullie willen bidden, voor allebei…? Dat Mishe het goed zal hebben thuis. En dat Likua ook snel naar huis mag en zich in de tussentijd niet alleen voelt, maar weet dat Jezus bij hem is.

in het bed is Mishe, helemaal links is Likua

in het bed is Mishe, helemaal links is Likua

 

Mishe de eerste keer dat ik hem met zijn looprek zag

Mishe de eerste keer dat ik hem met zijn looprek zag

Liefs uit Namibia