0

24. Glimlachmomentjes

Ondanks dat er een hoop dingen zijn waarvan een mens verdrietig, boos en gefrustreerd zou kunnen raken, zijn er evenzoveel dingen die een mens op kunnen beuren. Bij deze mijn glimlachmomentjes in de afgelopen week:

– Een klein jongetje in het ziekenhuis die eerst zo mager was dat je hem bijna om kon blazen, is deze keer samen met ons alle kamers langs gelopen. Zijn pamper hing tot op zijn knieën, zijn beentjes nog wankel als hij loopt, zijn handje om Leoni’s vinger geklemd, en daar gingen we. Mooi om vooruitgang te zien bij kinderen.
– Elvira heeft haar eigen kleuterschool en is druk bezig met allerlei uitbreidingen. Het blijft bij haar niet bij alleen ideeën en dromen, maar ook werkelijk uitvoeren. Ze heeft daarbij een rotsvast vertrouwen in God. Toen ik bij haar in de klas zat voor observatie, moest ik glimlachen omdat ze vaak nadat ze iets gezegd heeft de vraag: “is it not true?” stelt, waarop haar hele klas in koor antwoordt: “is true!”
– Aan het eind van de dag, nog voor het donker is, maak ik meestal nog een wandeling door het dorp. Gisteren zag ik vijf kleine jongetjes met ieder een zelfgemaakt autootje (zoals je op typische Afrikafoto’s altijd ziet) trots voortduwend over de weg voor mij uit lopen. Heerlijk om te zien hoe kinderen toch overal kinderen zijn.
– Na een sessie van de groepjes met de zogenaamde “naughty kids” hadden we nog 2 minuten over. Ze mochten kiezen: nog even blijven zitten of alvast gaan. Ze kozen om te blijven, pakten wat knuffeldieren van de plank en gingen daarmee spelen. Jongens van 14, 15 jaar. Ontroerend.
– We hebben de mogelijkheid om gebruik te maken van een leegstaand woonhuis in het dorp. Daarom hebben we de grote kinderen van de donderdag spelmiddag daarheen uitgenodigd om armbandjes te komen maken (looming). Ze moeten bijna 5 kilometer lopen om er te komen, maar ze komen. De week erna doen we hetzelfde, en weer komt er een grote groep. Een jongen komt ruim een uur te laat, school duurde lang die dag en waarschijnlijk moest hij nog vegen of andere taken doen. Maar hij komt. Voor die korte tijd die nog over is. Zonder klagen, zonder gemopper. Hij komt en geniet van de tijd dat hij er nog bij kan zijn.
– James is ziek en zal een tijd uit de roulatie zijn. Daarom hebben we Lani (die al een tijdje gestopt is met lesgeven en nu op zoek is naar een baan) gevraagd om zolang zijn preschool over te nemen, zodat er in ieder geval een begin gemaakt wordt met het nieuwe schooljaar. We hebben dit donderdag gevraagd, ze heeft ingestemd. Vrijdag herinner ik haar eraan dat ze die dag haar kinderen bij elkaar zoekt. Maandag kom ik om werkboeken te brengen en zie ik dat Lani begonnen is. Twaalf kinderen zitten in een rij onder het afdak en Lani is juf. Morgen zullen er nog 3 nieuwe kinderen komen en zal de soepkeuken ook weer beginnen. James zwaait naar me vanaf zijn huisje en zegt dat het al weer iets beter gaat. Gelukkig.
– Toen ik thuis kwam tussen de middag, zag ik dat een vriendin een chocolade reep met een briefje onder mijn deur door heeft geschoven. Lief!
– Zojuist heb ik met Fina de volgende Perivoli module voorbereid. Wat een heerlijk mens. Ze heeft een plot (stuk grond) gekocht waar ze via een soort financieel hulpplan haar huis gaat bouwen, doet nog een thuisopleiding over child development, is sinds kort haar eigen preschool begonnen waar ze nu al 13 kinderen heeft. En naast dit alles helpt ze nog enthousiast mee met Perivoli waar ze ook haar eigen ideeën inbrengt en een groot voorstander is van de onderwijzers die de training volgen zelf te laten denken in plaats van dat ze alleen kennis ontvangen.
– Als je door Blikkiesdorp rijdt, zijn er al-tijd lachende kinderen die naar je zwaaien. Vanuit een tuin waar ze op een oude autoband spelen. Vanuit de kruiwagen met emmers water. Vanaf de straat waar ze met een groepje vriendjes in het zand spelen. Vrolijkheid, ook al zijn de omstandigheden zwaar.
– ’s Avonds voor ik ga slapen, maak ik nog een kop thee, doe al mijn lichten uit (in verband met de menigte muggen die graag in mijn huis wil verblijven), doe mijn voordeur open en zit op mijn trapje bij de voordeur in de avondkoelte, kijk naar de sterren en drink mijn rooibosthee. Heerlijk stil, op een af en toe passerende auto na. Ideale manier om je dag af te sluiten al zeg ik het zelf.

En zo zijn er nog veel meer momenten waarop ik moet glimlachen. Hoe heerlijk om te kunnen glimlachen en hoe heerlijk om door jouw glimlach een glimlach bij de ander uit te lokken! “Is it not true?!”

Verdere update
Ik werk nu ook twee dagdelen op de basisschool in Blikkiesdorp. Elke woensdagmiddag werk ik met een groepje weeskinderen. Het doel hiervan is het geven van positieve aandacht, mogelijkheid tot bespreken van gezinssituatie en gevoelens daaromtrent, en indien nodig het geven van materiële hulp. Verder heb ik op vrijdagochtend twee groepjes kinderen die door onderwijzers worden bestempeld als “naughty kids.” Ik geniet ervan om dit te doen.

In mijn vorige blog had ik beloofd dat ik wat meer zou schrijven over de kerstviering in het huis met San mensen. Belofte maakt schuld, ook al is kerst al een tijdje geleden..

In het dorp tegenover de Spar, zijn verschillende kraampjes waar mensen tomaten, uien en zakjes chips verkopen. Daarachter, bijna niet zichtbaar, staat een oud vervallen huis wat ooit van de spoorwegen was. De muren zijn zwart geblakerd, de ramen ontbreken. Buiten zit ouma, een klein vrouwtje met 1001 rimpeltjes op de grond en eet wat rauwe kool. Ze is verlamd, haar benen heeft ze onder zich gevouwen. Naast haar zit oupa, die wat aan een kapotte radio knutselt. Voor een van de deuren ligt een moeder op een matras. Naast haar ligt een baby. Kleine kinderen gluren nieuwsgierig naar ons door een van de kozijnen. Aan de achterkant van het huis spelen andere kinderen op iets wat ooit een matras is geweest. Een pannetje eten pruttelt op een sterk rokend vuurtje. Een groepje mannen hangt op het hek. Een jongetje zonder kleren bekijkt ons van een veilige afstand. Andere kinderen durven iets dichterbij te komen en de eerste voorzichtige glimlach wordt gedeeld. Het huis aan de binnenkant is leeg, beton en ook zwart geblakerde muren. Er liggen wat matrassen en er staan een paar tassen en dat is het.

We hebben een inventarisatie gemaakt van wie er allemaal wonen, hoeveel kinderen en wat hun maten zijn. Vervolgens hebben we voor ieder kind kleren uit de container bij elkaar gezocht, en voor ieder kind een schoenendoos (van Samaritan’s purse) gepakt. We hebben broodjes, drinken en appels gekocht en zijn toen weer naar het huis gegaan. Ellen heeft het kerstverhaal verteld, waarnaar ademloos geluisterd werd. Daarna hebben we de cadeautjes uitgedeeld, heerlijk om te doen. Dat was een groot glimlachmoment. En we hadden voor hen ook nog een gesproken bijbel in hun eigen taal. Dit is altijd zo bijzonder om te geven! Zie hieronder de foto’s en geniet mee!

DSC01600

Ellen vertelt het kerstverhaal

DSC01593

DSC01608

DSC01647

Nieuwe kleren

DSC01672

DSC01684

Boesman bijbel

luisteren naar bijbel in San taal

Liefs!

Advertenties