2

14. regen en schoenendozen vol verrassingen

Ode (aan de) regen
Grootfontein is prachtig met alle bomen en bloemen en bomen met bloemen. Alle kleuren zijn vertegenwoordigd, van knalroze tot rood, van oranje tot paars. En als je Grootfontein uitrijdt zie je hoe mooi het gras bloeit, allemaal soorten, een zilveren gloed, met op de achtergrond prachtige bergen. Het is een goed regenjaar, en ik hoor dan ook veel dankbaarheid bij de mensen hier als het gaat om de regen.

image
Tijdens een regenbui krijg je ook de meest bijzondere taferelen te zien. Zo reden Heleen en ik pas door de hozende regen richting Blikkiesdorp. En overal waar we keken zagen we groepjes mensen in lange gele regenjassen rondlopen. We kregen bijna het gevoel of er een buitenaardse invasie plaatsgevonden had šŸ™‚ En er liep een mevrouw uit het leger (in haar uniform) met een roze parapluutje met van die oren erop. En er was een mevrouw die weigerde zichzelf nat te laten regenen en daarom zonder blikken of blozen met een complete parasol door de straten liep. Zo zoekt iedereen zijn bescherming tegen de soms keiharde buien die hier vallen. Het leven gaat immers door.
Alhoewel..er gaan soms ook dingen niet door vanwege de regen. Zo wilden we vorige week woensdag naar Bushmanland rijden om daar kinderkleren uit te delen. Vroeg opgestaan, en met volgeladen auto’s op pad. Maar eenmaal op de gravelweg gekomen, bleek deze erg nat, glibberig en gevaarlijk te zijn om over te rijden. Dus zijn we maar weer omgekeerd en naar huis gereden.
En vorige week maandag moest ik een Perivoli training geven. Maar omdat het al de hele dag regende en we in Blikkiesdorp gezien hadden dat de wegen in rivieren waren veranderd en er overal modderpoelen en kuilen waren, hebben we het afgezegd. Er komt dan toch niemand.
En op de scholen komen kinders niet opdagen: because of the rain.
En de kinderen raken ziek, verkouden, maagproblemen door de regen. In het ziekenhuis zijn nu veel ondervoede kinders. Een gebedspunt!
Huisjes lekken, wegen krijgen grote gaten, was droogt niet, ….
Het is dus niet altijd ode aan de regen, maar soms ook wel o, de regen… Ieder voordeel heb z’n nadeel, zo blijkt maar weer.

IMG_1830

Schoenendozen vol verrassingen
Linda is een zendelinge hier in Grootfontein en zij heeft via de Amerikaanse organisatie Samaritan’s Purse heeeeel veel schoenendozen gevuld met allerlei leuke en praktische dingen gekregen om uit te delen aan de kinders hier.
Buiten Grootfontein is een basisschool (met echte nonnen!) waar we de kinders van deze boxen wilden geven. Dus zijn we deze week met twee auto’s en een aanhangwagen vol schoenendozen daarheen gereden. De kinders hadden al snel door dat ze presentjes zouden krijgen en waren uiteraard reuze enthousiast. Per klas zijn we de schoenendozen uit gaan delen en het was heerlijk om hun reacties te zien. De oudere kinderen meer wat ingetogen (met gefluisterde ooh’s en aah’s) en de jongere kinders wat meer zichtbaar enthousiast. Binnen no-time zag je kinders rondlopen met een hippe zonnebril, met een leuke bal, of zelfs met een kerstmuts. Zo hebben we bijna 300 kinders in een ochtend blij kunnen maken. Hoe lekker is mijn werk?!

IMG_1986

IMG_1908

Overige activiteiten
Ik ben uiteraard nog steeds druk bezig met de kleuterscholen. Het gaat met kleine stapjes vooruit bij sommige scholen, we houden moed! Verder heb ik pas met Heleen een Topsy-Turvy poppenkast gedaan bij de kidsclub, omdat James er niet was. De poppenkast hing aan een boom met doorns, dus als we te ver met ons hoofd omhoog gingen, zaten we meteen verstrikt. En we kregen lamme armen van alles omhoog houden (Topsy, Turvy, Lisa het lieveheersbeestje en een regenboog), maar het was wel leuk om te doen! Donderdag hebben we weer heerlijk handbal gedaan met de kinders, en waren we net op tijd klaar voor er weer een grote regenbui op ons neerdaalde. We halen nog altijd botten en bezoeken de kinderafdeling van het ziekenhuis. En zo vliegen de weken voorbij!

2014-03-20 028

Vandaag zijn Ellen en Leoni vertrokken naar Windhoek om zaterdag naar NL te vliegen. Dus zitten we hier nu nog met 3 Hollanders om het geheel draaiende te houden. Op dag 1 had ik al de auto dichtgedaan (op slot) met de sleutel er nog in, dus ik ben benieuwd wat er nog meer gaat volgen šŸ™‚

Ik wens jullie allen Gods zegen toe vanuit Namibia!

Liefs.

1

13. Topsy-turvy

Kleuterscholen
Na de training in Okahandja van eind januari is het de bedoeling dat ik iedere maand een keer bij de kleuterscholen langs ga om te kijken hoe het gaat met het invoeren van het curriculum. Ik heb hier nu de maandag- en dinsdagochtenden voor gereserveerd. Dus rijd ik op die ochtenden naar een school per keer, ga (indien mogelijk, soms is er werkelijkwaar geen plek voor nog iemand in de klas) achterin de klas zitten op een klein plastic stoeltje en kijk, luister en ervaar hoe het er in de klas aan toe gaat. De verschillen zijn groot, op alle gebieden. Er zijn lokalen waar alle kinders een tafel en een stoeltje hebben, en er zelfs om hun stoeltje nog een beetje ruimte is. En er zijn kleine lokalen, zonder ramen waar ongeveer 40 kinderen op alleen plastic stoeltjes zitten met hun knieĆ«n in de nek van degene voor hen. Er zijn schooltjes waar de kinders ’s morgens met een rugzakje met eten naar school komen, en er zijn schooltjes waar de kinders afhankelijk zijn van de maaltijd die ze bij de soepkeuken krijgen. Ook binnen een school verschilt dit soms: zo waren er in een klas 2 kinders die geen eten bij zich hadden. Dan vraagt de juf welke kinderen er willen delen met deze twee. Spontaan gaan er dan 6 handen de lucht in en wordt hun brood en chips en drinken gedeeltelijk gedoneerd aan deze twee. In de ene klas hebben alle kinders wel wat potloden en lijm. En in de andere moeten alle kinders wachten op dat ene zwarte potlood om iets zwart in te kleuren. Dan zijn er nog de verschillen in de manier waarop de leerkrachten lesgeven. Twee van de leerkrachten hebben het curriculum redelijk goed onder de knie, maar bij de rest moet er nog heel wat gebeuren voor het een beetje gaat lopen.
En dan is er nog het punt dat het waarschijnlijk ook nog helemaal anders gaat als er een blanke mevrouw achterin de klas zit, waardoor er soms meer kinders achterstevoren op hun stoeltjes zitten dan rechtuit. Even willen voelen aan die blanke huid, toch wel erg geĆÆnteresseerd zijn in het opschrijfboekje, of meteen naar me toe komen met de (onuitgesproken) vraag of ik wil helpen met de ritssluiting van hun jas die van onder los is gegaan. En nog maar niet te spreken over wat voor invloed mijn aanwezigheid heeft op de leerkrachten zelf. Alles wordt vaak uit de kast getrokken om te laten zien wat de kinders allemaal al geleerd hebben, zodat we soms in 10 minuten door een bijbelverhaal, perceptieles en chat-les schieten.

Kortom, het is nog niet zo makkelijk om een goed beeld te krijgen van hoe het nu werkelijk gaat. En het is ook niet zo makkelijk om ze te helpen met het verbeteren van lesmethodes. Vaak zijn hun manieren zo ingesleten, en is dit ook de manier waarop zij zelf onderwezen zijn: ik noem het maar de zogenaamde “again-methode.” Wat kortgezegd inhoudt dat de juf iets vraagt, bijvoorbeeld: “What colour is this?” Het slimste kind uit de klas antwoordt correct: “Green.” De juf zegt: “AGAIN!” (vaak op een ietwat schelle toon) Vijf kinderen mompelen “Green.” De juf zegt “AGAIN!!” De klas zegt: “Green” (of alle varianten van hoe je green net iets anders kan uitspreken: glien, klien, gien, etc). De juf zegt voor de laatste maal: “AGAIN!!!” En alle kinderen schreeuwen: GREEN!! (..idem..).
We hebben dus bij sommigen nog een lange weg te gaan. Maar stapje voor stapje zullen we die weg in gaan. En het zijn stuk voor stuk geweldige mensen en daarom ook heerlijk om met ze samen te werken.

wpid-IMAG1221.jpg

wachten op het juiste potlood

wpid-IMAG1226.jpg

de werkboeken die bij het curriculum horen

Perivoli
Mijn eerste Perivoli training was een bijzondere, om het zo maar te zeggen. Alles was voorbereid: de uitnodigings-smsen verstuurd, trainingsruimte geregeld, training zelf goed doorgenomen, materialen bij elkaar gezocht die mee moeten. Ik was er klaar voor. De training zou om 14.30u beginnen, dus dachten we (Heleen en ik) om 14.00u van huis weg te gaan, zodat we alles daar ook nog konden klaarzetten. Maar… toen barstte er een letterlijke wolkbreuk los. Ik wachtte even om naar de auto te gaan, want moest nog een kartonnen doos meenemen. Ondertussen kreeg ik ongeveer 1000 telefoontjes en smsjes van onderwijzers die zich vertwijfeld afvroegen wat er nu ging gebeuren en ophaal-verzoeken. Uiteindelijk door de hozende regen naar de auto gerend, Heleen opgehaald en richting Blikkiesdorp gereden. De regen daalde nog steeds ongenadig op ons neer, de ruitenwissers draaiden overuren. Eenmaal in de wijk Omulunga aangekomen, twee juffen opgepikt, en toen over de weg verder gereden. Of ik kan beter zeggen: door de rivier, want de hele weg was overspoeld met wild stromend water. Soms zelfs met van die kolk-golfjes erin. Op de gravelweg richting de school was het nog erger. We hebben er even over gedacht om terug te gaan, maar ik vernam dat er al een aantal helden op ons zaten te wachten dus gingen we toch maar door.
Op het terrein van de school (omgetoverd in een grote, glibberige modderpoel) moesten we uiteindelijk maar met blote voeten door het water waden om bij ons lokaal uit te komen.

P1080118
Daar zaten al een stuk of 15 teachers op ons te wachten. Er druppelden later nog wat teachers binnen en de training kon beginnen. Er waren er uiteraard minder dan gepland, maar het ging goed. Halverwege maart doen we nog een herhaling van dezelfde module om alle mensen die door de regen verhinderd waren nog een kans te geven.

P1080121

compleet met Perivoli-blouse (mooie safari-kleur)

Kidsclub
Op dinsdagmiddagen doen we nog steeds de kidsclub (bijbelverhaal). Heleen en ik richten ons nu op de jongste groep en werken daarom weer samen met James en Lani. Iedere maandagmiddag bereiden we het met hen voor. En zo kwamen we bij de titel van deze blog. Topsy-turvy. Niemand van ons vieren had hier nog ooit van gehoord, tot we het in de kinderbijbel tegenkwamen bij het scheppingsverhaal. De aarde was voor de schepping nog topsy-turvy. Een heerlijk woord, al zeg ik het zelf. En ideaal om in tal van situaties te gebruiken. We hebben een voorzichtige start gemaakt met poppenkastspel. Heleen en ik hebben daarvoor een eerste verhaaltje geschreven over een kuiken en een papegaai met uiteraard de namen: Topsy en Turvy. Voor James en Lani was het best wennen om zoiets te doen, maar toen ze de eerste reactie van de kinders hoorden (die lagen bij het woord “hello” al op de grond van het lachen) zag ik bij hen ook het plezier en zelfvertrouwen toenemen. We hopen in het vervolg nog meer verhaaltjes te maken, om zo op een leuke manier de kinders te laten kennismaken met de bijbel.

IMG_0072

James en Lani achter de poppenkast

Tot slot
We zijn lekker druk bezig met van alles. Ik geniet van de dingen die hier kan doen en de mensen waarmee ik werk. Dat zijn ook dankpunten. Gebedspunt is dat het discipleship groepje dat ik met de kleuteronderwijzers begonnen ben goed mag zijn, dat er openheid en betrokkenheid mag zijn.

Tot zover šŸ™‚

Liefs uit Namibia